Bijna “expat lady” af
hollandse zaken ik hou van holland

Wat is een expat? “Een expatriate of afgekort expat is iemand die tijdelijk in een land verblijft met een andere cultuur dan die waarmee hij is opgegroeid. Meestal zijn ze daarbij uitgezonden door hun werkgever, hoewel sommigen ook zelf direct bij een buitenlandse werkgever solliciteren”  aldus Wikipedia.

het begon in Xiamen-China

7 jaar gelden begon ons expat avontuur in China, we gingen voor 1 jaar het avontuur aan en zouden daarna gewoon terugkeren. We hadden ook niet meer bij als een kist met persoonlijke spulletjes en natuurlijk onze 2 katten. Dat ene jaar werden er 2. Moeilijke jaren, aangezien veel mensen in China nogal afwijkend denken over hoe men met elkaar omgaat, dierenlevens niets betekenen en de culturele verschillen als buitengewoon schokkend werden ervaren door ons. Taal was ook een enorme hobbel en we waren echt van plan ons iets van de taal eigen te maken, maar als je een uurtje of 14 per dag werkt schiet dat niet helemaal op. Sterker nog, een Chinees hoort iets anders  en het brein sluit zich dan kennelijk direct af.  ……….. HUH?! was meestal het enige antwoord wat we terugkregen, al deden we nog zo ons best. Dat resulteerde in soms hilarische taferelen, als we ons eigen adres weer niet helemaal correct uitgesproken kregen en de taxi chauffeur maar bleef draaien met ons visite kaartje (want analfabeet). Na 2 jaar was ik er dan ook verschrikkelijk klaar mee, maar kregen we ook de mogelijkheid een nieuw project te beginnen in Indonesie.

skyline Xiamen

skyline Xiamen

Surabaya-Indonesie

Heel anders was het leven in Indonesië. We houden van de Indonesische mentaliteit met veel meer respect voor elkaar en een bijna aangeboren vriendelijkheid. Ook sprak men daar nog het beste de Engelse taal, maar was ook het enigszins leren van de Indonesische taal een stuk eenvoudiger. Ze hebben daar immers het zelfde alfabet en dat spreekt net even wat handiger uit, bovendien herken je de geschreven woorden en zijn er door de Nederlandse invloeden ook behoorlijk wat Nederlandse woorden. En niet te vergeten natuurlijk het heerlijke Indonesische eten. Bali  ligt op slecht 50 minuten vliegen van Surabaya, net als Lombok .Veel vrije tijd heb je niet als manager van zo’n enorm project zoals mijn lief daar deed, maar dan is een lang weekend weg naar een van die twee eilandjes wel  binnen handbereik! We zijn in 2010 zelfs op Bali getrouwd in bijzijn van naaste familie en wat vrienden. In Surabaya begon ook mijn leven als “expat lady”. Ik stopte daar met werken en dan val je ineens in een hele andere categorie. Helaas vond ik veel van die dames tamelijk verveeld en hangt hun leven van lunchjes, beauty salonnetjes en comiteetjes aan elkaar, met steeds dezelfde mensen. Als die mensen je zelf verkozen vrienden zijn is dat niet erg natuurlijk, maar veel expats zijn min of meer gedoemd tot elkaar. Wil je een lekker druk sociaal leven hebben, kennelijk een absolute ‘must’ voor veel mensen, dan is het vooral veel doen of je elkaar leuk vindt, immers, over een paar jaar ben je toch weer weg. Wij hebben er nooit aan kunnen wennen, maar kunnen het buitengewoon goed met elkaar vinden, ook fijn! Volgens de statistieken lopen veel van de expat huwelijken mis. Bij wie het huwelijk wel stand houdt komt men sterker dan ooit uit de strijd.  Wij geloven graag dat we tot die laatste categorie horen. Wat vooral ook scheelt is dat wij geen kinderen hebben en ik dus ongestoord recalcitrant mocht zijn, zonder dat mijn kinderen opeens niet meer worden uitgenodigd op allerlei feestjes. Want ook daar hebben we taferelen gezien! Of is het in die 7 jaar in Nederland zo veranderd dat er ook een “goodie bag” wordt mee gegeven, met daarin een I-Pad? Let wel, de jarige job werd 5! 3 jaar hebben we met heel veel plezier in Surabaya gewoond toen de nieuwe uitdaging zich aanbood: Thailand! We waren op dat moment echt van plan om na ruim 5 jaar terug te keren naar Nederland, voelden ook dat we meer en meer gingen vervreemden van familie en vrienden en dat dit gat wellicht steeds groter ging worden. Ondanks veelvuldig contact over ons wel en wee en belangstelling voor dat van Nederland. Kennelijk raakten sommigen mensen het beeld ook maar niet kwijt van met cocktails overgoten, zonnige taferelen onder tropische palmen. Die waren er, zeker, maar niet de hele week door!

Indonesische sate

Sate en Bir Bintang!

Don Muang-Thailand

Bangkok werd onze volgende standplaats, of liever een voorstad er van: Don Muang. We zijn nu eenmaal geen stadsmensen en vonden een prachtig huis aan een meer, net buiten Bangkok. Thailand is een heel fijn vakantie land, heerlijk eten, prachtige stranden en wordt het land van de glimlach genoemd. Dat die glimlach niet altijd even echt is, doet niks ter zake als je toerist bent. Wonen in Thailand is een ander verhaal. “Vakantie Engels” wordt in de badplaatsen wel gesproken, maar is daarbuiten een heel ander verhaal. Sterker nog, op de straat in Bangkok spreekt de meneer die echte Calvin Klein onderbroeken verkoopt, beter Engels dan menig persoon op kantoor. Een Thai is ook buitengewoon trots en heel snel op zijn teentjes getrapt. Dus ook daarmee moet je als rechtgeaarde, toch doorgaans wel “recht voor zijn raap” Nederlander oppassen. Maar ook hier deed mijn lief zijn ding, rondde een paar mooie projecten af en toen begon het te kriebelen……..

ons huis in Don Muang

ons huis in Don Muang

Wat willen wij verder met ons leven? Van Azie hadden we voldoende gezien, geleerd, genoten. Dat was een feit. Gingen we verder in het buitenland? In Nederland is er ook  van alles aan de hand en op zich biedt de wereld zo veel kansen. Om te leren, te groeien, te genieten.  En opeens, gelukkig gelijktijdig, voelden we allebei dat het genoeg was. Wij zijn Nederlanders en trots op ons vaderland. Hebben nog steeds een heerlijk huis daar, lieve vrienden en familie. We hebben niet veel zaken “gemist”, immers, er kwamen ook veel nieuwe kansen, mooie dingen die we hebben gezien, uitdagingen die we samen het hoofd hebben geboden. Maar het is goed zo. We zijn meer dan klaar voor nieuwe uitdagingen en kiezen ervoor om die vanuit Nederland aan te gaan. De zigeuners keren huiswaarts, met onze 2 katten.  Zoals in dit liedje Going back to my roots!

 En nu ben ik dus bijna “expat lady” af, ga weer volledig deelnemen aan het Nederlandse leven, neem met pijn in mijn hart afscheid van de lieve mensen die voor ons hebben gezorgd. En zeg :

Bedankt Azie voor alles wat je ons hebt geleerd. We zijn niet meer de mensen die bijna 7 jaar geleden vertrokken naar China. Ouder natuurlijk, en wijzer, maar nog steeds vol vertrouwen dat waar ter wereld we ook gaan wonen, het komt wel goed met die Houtepennen!

opportunities are around every corner

opportunities are around every corner!

 

voetnoot: deze post reflecteert slechts mijn persoonlijke mening en is geenszins generaliserend bedoeld, immers de verscheidenheid in mensen is groot, waar ook ter wereld!

About